“Duyulmayan her öğretmen uyarısı, büyüyen bir sorunun sessiz başlangıcıdır.”

Maraş’ta yaşanan ve hepimizde derin bir iz bırakan o acı olay, yalnızca bir anlık trajedi değil; uzun süredir göz ardı edilen, fark edilmek istenmeyen ya da önemsenmeyen işaretlerin bir sonucu olarak karşımıza çıktı. Bu olay, bizlere bir kez daha şunu sorgulatıyor: Çocuklarımızın iç dünyasını, yaşadığı değişimleri ve verdiği sinyalleri gerçekten ne kadar anlayabiliyoruz? Günlük hayatın telaşı içinde, “geçer”, “büyüyor”, “her çocuk yapar” diyerek geçiştirdiğimiz davranışlar aslında bir yardım çağrısı olabilir mi? Belki de en büyük yanılgımız, çocuklarımızı tanıdığımızı düşünürken onları gerçekten dinlemeyi ve gözlemlemeyi ihmal etmemizdir. Oysa bazı gerçekler, en çok da görmek istemediğimiz zamanlarda kendini belli eder. Ve ne yazık ki, fark edildiğinde artık çok geç olabilir.

Ebeveynler olarak çocuklarımızı en iyi tanıdığımızı düşünürüz. Ancak bazen bu düşünce, görmek istemediğimiz gerçekleri göz ardı etmemize neden olabilir. Oysa çocuklar, evde sergiledikleri davranışlarla okulda sergiledikleri davranışlar arasında ciddi farklılıklar gösterebilir. İşte bu noktada öğretmenlerin ve özellikle rehber öğretmenlerin gözlemleri hayati bir önem taşır.

Öğretmenler, çocukları yalnızca akademik başarılarıyla değil; sosyal ilişkileri, duygusal tepkileri ve davranış örüntüleriyle birlikte gözlemleyen en önemli rehberlerden biridir. Bir çocuğun akranlarıyla kurduğu ilişkilerdeki değişimi, sınıf içindeki tutumunu, ani duygu dalgalanmalarını ya da dikkat çeken davranış farklılıklarını çoğu zaman ilk fark eden kişiler öğretmenlerdir. Özellikle rehber öğretmenler (PDR uzmanları), bu gözlemleri bilimsel bilgi ve psikolojik değerlendirme becerileriyle analiz ederek daha derin bir bakış açısı sunarlar. Onların yaptığı uyarılar, bir........

© Bianet