Cezaevlerinin parmaklıklarının iki yanını da biliriz.

Mektup da yazdık, yıllarca mektup yolu da gözledik.

Mektuplar ne kıymetlidir.

İşte bu hafta sizinle bir mektup paylaşacağım.

Bir cezaevinden geldi.

19 yıldır o parmaklıkların ardında. Çok genç yaşlarında girmiş. Şimdi orta yaşlı. Ailesiyle tanıştık bir süre önce. Birbirine sevgiyle bağlı çok özel bir aile. Adı bende saklı kardeşimiz en küçükleri. Elbette anacığının en kıymetlisi. Neyse ben aradan çıkayım. Kendisi zaten öyküsünü bir belgesel gibi anlatmış…

Söz ve şiir onun:

“Merhaba Şule Abla,

Umarım sağlığınız iyidir. Ben gayet iyiyim. Dışarıda sağanak halinde yağmur yağıyor. Saat şu an 22.30’a geliyor. Çay demledim. Size ve Sayın Başkan’a ikram edeyim. Helal-i hoş olsun. Ben çayı şekersiz içiyorum. Bizim (…)’da genellikle “kıtlama” içilir. Şeker çok sert olurdu, özel kerpetenle kesilirdi. Anamlar şekerin küçük kısmını ağızlarına atarlardı ve o şekilde birkaç bardak çayı içerlerdi.

Sevgili Ablam, bir süredir yazmayı düşünüyordum. Artık daha fazla uzatmadan sohbete geleyim istedim. Öncelikle son dönem yaptığınız yardım, dayanışma için çok teşekkür ediyorum. Sağolasınız… 19 yıldır hapisanedeyim. İlk tutuklandığımda Bayrampaşa Özel Tip’e (o zaman kapanmamıştı) götürülmüştüm. Kısa süre sonra Edirne F Tipi’ne sevk edildim. Orada uzun zaman kaldım. Ve Tekirdağ F Tipi, Burhaniye F Tipi, hapishanelerinden sonra Sincan Yüksek Güvenlikli hapishaneye sevkim yapıldı. Oraya dair yaşananları biliyorsunuzdur. Ve şimdi buradayım. Malum anam 80 yaşına geldi ve artık uzak yerlere gitmekte epeyce zorlanıyordu. Bulunduğum hapishane evimize yakın olduğu için daha sık geliyor. Fiziken de eskisi gibi yorgun-hasta düşmüyor. Tekrardan sağolasınız. Her geldiğinde sizi minnet ile anıyor.

Aslında ben, sizi ve Başkanı iki defa görmüştüm. (…) Abim, Almanya’ya gitmeden önce bizi getiriyordu. Tabii ben o zaman çocuk yaşlardaydım. Ama hatırlıyorum. Bir defa Kartal İlçe Teşkilatı’na ailece gelmiştik. Bir panel -toplantı vardı. Siz, eşiniz ve oğlunuz........

© Aydınlık