Üniversiteyi bitirmiş, Ankara’da iş bulamayınca Viyana’ya gelmiştim. Gelirken kulağıma bir isim fısıldanmıştı: “Onu bul, görüş, çok iyi bir insandır.”

Kimin söylediğini bugün hatırlamıyorum. Belki o dönem gazetecilik yapan ortak bir ağabeyimizdi. Ama hem onu hem de beni iyi tanıdığı kesindi.

Viyana’ya yabancı değildim. Daha önce iki yıl kalmış, yazları okul tatillerinde de kısa sürelerle çalışmıştım. Babam ve amcam da burada işçiydi. Bunun dışında dostlarım vardı. Yine de insan, yeni bir başlangıçta tanınan şehir de olsa kendine bir yakın arıyor. Onu aradım, buluştuk.

KIRK YILLIK DOST GİBİ

Daha ilk günden, sanki kırk yıllık dost gibiydik. Sohbetimiz bizi içine aldı. Samimiyet, güven, karşılıklı saygı daha ilk günden bizi sarıp sarmalamıştı. Kısa sürede birbirimizi destekleyen ve arayan iki yakın arkadaş olmuştuk.

Viyana Teknik Üniversitesi’nde Türkiye’den aldığı diplomanın denklik süreciyle uğraşıyordu. Çalışkan, zeki ve kendinden emindi. Ankara’da bir kolejde okumuş, ardından İstanbul Teknik Üniversitesi’ni bitirmişti. Kısa sürede denklik almış, yüksek mühendis olmuş, doktora öğrenimine başlamıştı.

Doktora yaparken OPEC’te çalışıyordu. Enerji alanında kendini geliştiriyor, Viyanalı siyasetçilerle ve enerji alanında uzmanlarla tartışmalara katılıyordu. Sonradan öğrenilen bir dil ile tartışmalara katılmayı hep cesurluk olarak kabul ettim. Bu işi yapacak derecede cesurdu. Kendine olan güveni beni şaşırtmıştı. Bir gün ona bunu söylediğimde, bana dönüp “Sen de bulunduğun yeri küçümseme. Çalıştığın kurum çok önemli, değerlendirmelisin.” demişti.

DERGİ MACERASI

O yıllarda birlikte bir haftalık haber dergisine destek olmaya başladık. Dergiye haber yazıyor, onu çevremize tanıtıyor,........

© Aydınlık