Yazıp yazmadığını düşündü birden Melami bilge,

Düşüncelere dalmış, özü Kul’dur, boynu hakka kıldır.

Yenice kapatmış o kadim el yazma kitabı, kucakta:

Arif olan yanar nurunda Huda ocağında, tutuşur kelam.

Bilirdi eskiden gelen sesin dileğini, Türkçe ana sütü,

Hangi mevsimdir unutmuş, esriktir ozan, silme doludur.

Çünkü koşmaya hazır bir çocuk eşikte görevi bekler,

O çocuk sensin ey ozan, biliyorsun değil mi görev uludur.

Bunları canıyla düşündü, sonra gitti pencereden baktı,

Perdeleri çekti ay........

© Aydınlık