Son günlerde sosyal medyada ve bazı siyasi çevrelerde tehlikeli bir eğilim ortaya çıktı. CHP içindeki tartışmalar vesilesiyle Aleviliğin en önemli kurumlarından biri olan “düşkünlük” kavramı siyasi mücadelelerin malzemesi haline getirilmeye çalışılıyor.

Bu yalnızca bir siyasi polemik değildir.

Bu, yüzyılların birikimi olan bir inanç kurumuna yapılmış ağır bir haksızlıktır.

Çünkü düşkünlük herhangi bir kişinin veya grubun istediği zaman kullanabileceği siyasi bir yafta değildir. Hele hele sosyal medya üzerinden dağıtılacak bir hüküm hiç değildir.

Alevi inanç geleneğinde düşkünlük, kişinin toplum içindeki ahlaki ve vicdani sorumluluklarıyla ilgili son derece ciddi bir müessesedir. Tarih boyunca toplumsal düzeni korumak, kul hakkını gözetmek ve insanları doğru yola yönlendirmek amacıyla var olmuştur.

Bugün ise bazı çevreler tarafından siyasi hesaplaşmaların aparatı haline getirilmeye çalışılıyor.

Sorun tam da burada başlıyor.

BU YOLUN DA BİR ERKANI VARDIR

Her kurumun olduğu gibi düşkünlük müessesesinin de bir usulü vardır.

Bir iddia ortaya atılır.

İlgili kişiler dinlenir.

Topluluğun bilgisi ve değerlendirmesi söz konusudur.

Belli bir gelenek ve erkân içerisinde hareket edilir.

Her talibin bir ocağı, her ocağın bir süreği vardır. Dede dahi olsa hiç kimse başka bir ocağın talibine yönelik düşkünlük iddiasında dahi bulunamaz.

Kimsenin sosyal medyada birkaç paylaşım yaparak veya televizyonda birkaç cümle kurarak insanları düşkün ilan etme yetkisi yoktur.

Nitekim son günlerde ortaya atılan iddialarda da ortada ne bir karar vardır ne bir süreç vardır ne de kamuoyuna açıklanmış herhangi bir meşru dayanak bulunmaktadır.

Buna rağmen bazı çevreler meseleyi gerçekmiş gibi sunmakta sakınca görmemektedir.

Çünkü amaç inançsal değildir.

Amaç düşkünlük kavramının sağladığı manevi ağırlığı siyasi mücadelelerde kullanabilmektir.

Bugün hedefte bir siyasetçi vardır. Yarın başka bir siyasetçi olur. Öbür gün bir gazeteci, akademisyen veya kanaat........

© Aydınlık