Τελευταία περνάω κρίσεις πανικού. Παρακολουθώ τις πολιτικές συζητήσεις στα πρωινάδικα κι έχω την αίσθηση ότι όσα βλέπω τα έχω ξαναδεί κάπου, κάποτε, ίσως στην προηγούμενή μου ζωή. Ένα διαρκές déjà vu, καθόλου υγιές. Ανάτρεξα στο αγαπημένο μου βιβλίο για την ψυχανάλυση «10 σύντομες ερωτήσεις και απαντήσεις για παντελώς αδαείς» και κατάλαβα ότι πρόκειται για μηχανισμό άμυνας. Κάτι που επιβεβαίωσα και στην πράξη. Τις παρακολουθώ κολλημένος στην οθόνη, με ένα αίσθημα ανακούφισης ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει, αλλά και ασφάλειας, όπως όταν είμαι με πολύ δικούς μου ανθρώπους. Αυτή η «μαύρη κυρία», η διαρκής απειλή για τις ανατροπές που μας επιφυλάσσει το αύριο, εξαφανίζεται. Ύστερα όμως επιστρέφει δριμύτερη.

Οι νευρολόγοι φυσικά διαφωνούν. Αυτοί πιστεύουν ότι η αίσθηση πως έχεις ξαναζήσει πράγματα που ζεις οφείλεται σε κάποια βλάβη στα κέντρα μνήμης του εγκεφάλου, τον κροταφικό λοβό και τον ιππόκαμπο. Ούτε και μ’ αυτό θα διαφωνήσω, για διαφορετικούς ωστόσο λόγους. Όταν βλέπεις, για παράδειγμα, στελέχη να νοσταλγούν τους Αγανακτισμένους και να ανεβάζουν ύμνους για τους Αλβανούς που έχουν βγει στους δρόμους βάζοντάς μας, λέει, τα γυαλιά, τι άλλο να σκεφτείς; Απώλεια μνήμης ή μήπως, καλύτερα, γεροντικό ξεκούτιασμα; Και μη φανταστείτε ότι μιλάμε για στελέχη της Καρυστιανού, όχι. Μιλάμε για μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ/Νέα........

© Athens Voice