Ανατροπή των road movies (?) .. ή τουλάχιστον μια διαφορετική ματιά

Η “υπόθεση”, αφού θεωρητικά θα πρέπει να περιγράψουμε μια στοιχειώδη ιστορία, μιλά για έναν πατέρα και τον 12χρονο (?) γιο του, που πηγαίνουν σε ένα rave party που γίνεται κάπου στο Μαρόκο, αναζητώντας την κόρη και αδελφή αντίστοιχα, και αποφασίζουν τυχαία, όταν η εκδήλωση διαλύεται από τις τοπικές, (εγχώριες) στρατιωτικές αρχές, να ακολουθήσουν μια παρέα από ravers που προηγουμένως τους είχαν μιλήσει για κάποιο άλλο πάρτι κάπου αλλού , μήπως και βρουν εκεί την προς αναζήτηση.

Η μουσική υπόκρουση , σε τέκνο ρυθμό, κολλάει στο μυαλό του θεατή και τον κάνει σε μεγάλο βαθμό και ακροατή , σαν να είναι ταυτόχρονα αναγκασμένος να παρακολουθεί δύο πηγές πληροφορίας ως δέκτης , να αναγκάζεται να διστάζει ποια από τις δύο να θεωρήσει πρωτεύουσα, να ανησυχεί μήπως χάσει στοιχεία από την μία. Άρα, τον υποβάλλει σε μεγαλύτερη επαγρύπνηση έναντι της ταινίας.

Το ηχητικό τμήμα, με τον ρυθμό του που είναι ταυτόχρονα ήχος – ρυθμός από παλλόμενες μεμβράνες , σαν χτύπος καρδιάς σε ενισχυτή που τον μεγεθύνει, και ταυτόχρονα σαν ηχώ , όπως υπονοείται ήδη στην αρχική σκηνή, όταν μετά το στήσιμο των μηχανημάτων και το τράβελινγκ στο τείχος που διαμορφώνεται από ψηλά πέτρινα κάθετα παραπετάσματα ολόγυρα, λειτουργεί υποβλητικά, αυξάνοντας το αίσθημα του κάθε συμμετέχοντα, σαν να αποτελεί μία ζωντανή χορδή που πάλλεται χορεύοντας.

Στην αρχή της ταινίας υπάρχει μία αναφορά , ενημερωτικό σχόλιο, επεξηγηματικό για τον τίτλο της ταινίας :

«Σιράτ» ονομάζεται στο Κοράνι η γέφυρα που χωρίζει τον Παράδεισο από την Κόλαση.

Η γέφυρα περιγράφεται ως λεπτή σαν κλωστή και κοφτερή σαν μαχαίρι.

(Θέλοντας ακριβώς να καταδείξει πόσο οριακή μπορεί να είναι η απόσταση από το καλό ως το κακό, από τη λύτρωση στην απελπισία). «Σιράτ» όμως, σημαίνει και μονοπάτι…

(Έχουμε λοιπόν : γέφυρα – μονοπάτι που ενώνει, ή ξεχωρίζει – διαχωρίζει)

ο Γαλλοϊσπανός σκηνοθέτης Όλιβερ Λάσε είχε δηλώσει: «Ήθελα να κάνω μια ταινία για το θάνατο»

θέτοντας το πλαίσιο που θα κινηθεί – που αποτείνεται στους........

© antapoCRISIS