Çocukluğumda ve gençliğimde yeni yıla girmeden önce bir sofrada toplandık hep. Bayramlar ve yılbaşı hep uzun sohbetlerin, bereketi paylaşmanın, bir arada olduğumuza teşekkürün, sevgi ve bağlılığımızın tescillenmesiydi. Büyüklerimiz belki de o günlerde hayat boyunca değil de kendi ömürleri boyunca bizim yanımızda olacaklarına dair bir yemini geçirdiler içlerinden biz çocuklarsa birer birer dünyadan göç edeceklerini aklımızdan hiç geçirmeyip inanç ve umutla geleceğe dair düşler kurduk. Sonra yılbaşlarında sofradakilerin azalması derin çentikler atsa da yüreğime her yeni yıla girmeden bir hafta önce salonun köşesindeki çam ağacına simli, yaldızlı kürecikler, renkli balonlar, altunî, gümüşî, kenarı kıvrımlı şeritler asmayı hiç bırakmadım. Oğlum için acemice sarıp sarmaladığım bir hediye, çamın altından ve annemin kokina demeti, salondaki masanın vazosundan hiç eksik olmadı.

Burada, beş gün önce Noeli kutladılar, Noel yerini hemen yeni yıl kutlamasının heyecanına, telaşına bıraktı. Dün kentin sokaklarını arşınladım, kocaman plastik çam ağaçlarının arasından, kapılarına irili ufaklı, devamlı renk değiştiren lambalar asılı dükkânların önünden geçip, bağrışıp çağrışan, aceleci ama neşeli telaşe kitlesinin arasına karışıp sürüklendim limandan kentin merkezine doğru. Ana caddede gökyüzünden küçüklü büyüklü, ışıltılı yıldızlar, parıltılı sarı süslemeler yeryüzüne inmişlerdi. Geçmişte kim olduğumla gelecek yılda kim olacağıma cesaret ettiğim kişi arasındaki yazılı metinler yerini çoktan sıradan bir günün heyecansızlığına, hayatın olağan akışına bırakmıştı bile.

Eduardo Galeano, senenin sonundaki yeni başlangıç için şunları demiş:
‘’İnsanları sonla değil, başlangıçla selamlamayı, melankoliye karşı umudu tercih ederim. Başarısızlıklardan çok projeleri severim. Önümde daha uzun bir hayat olduğunu düşünmeyi seviyorum. Her yıl şöyle deriz: Aralık ayı kolay bir ay değil. Koşuşturma,........

© Antalya Son Haber