“Yoksulluk, ahlâkı yer,” diyor Berthol Brecht. Namus gibi ahlâk da başkalarını rahatsız etmemektir. Başkasının sınırını korumaktır, onun alanına girmemek, kişiliğine, malına mülküne saldırmamaktır. Bu davranışlar kaybolduysa artık gerisini hak getire. Birçok atasözümüz var; “Aç köpek fırın yıkar, aç ayı oynamaz vb.” Geçenlerde bir film izliyordum. Orada kadın, “Çocuklarım aç ise yüz kişiyi bile öldürebilirim,” dedi. Bu ne kadar abartı olsa da açlık kapıdan girince, insanlık pencereden kaçıyor. Öyleyse aç insandan, yoksul insandan korkmalı mı? Çünkü kaybedeceği bir şey yok. Ya da şu üç günlük dünyada açlığı, yoksulluğu ortadan kaldırmalı mı? Katiller çoğaldı, günde beş ya da altı kadın öldürülüyor. Çocuklar, istismar ediliyor, yok ediliyor, aileler korku içinde. Parası olanın can güvenliği yok, olmayanın hiç güvenliği yok. Bunun hepsini açlık ve yoksullukla yorumlayamayız elbette. O zaman her şey kolay olur. Ne oluyor bize diye sorgularsak ki sorgulamalı, o zaman sistemin bizi nerelere sürüklediğini........

© Antalya Körfez