“İnsanın sevdiğini kaybetmesi, dişini kaybetmesi kadar ilginçtir. Acısını o an yaşar, yokluğunu ömür boyu.” Neşet Ertaş

“Hoşça kal evimin balkonuna sığınan kırlangıç.

Penceremden izlediğim hüzünlü akşamüstleri.

Şaşkın bakışlarına anlam veremediğim komşum.

Beni terk edip sokağa kaçan kırçıl kedim.

Su vermeyi unuttuğum çiçekler, hoşça kalın. Ahmet Telli

Ahmet Telli de bizi terk etti. Duru durağı olmayan bir hayat onu yormuş olmalı. Hapishaneler, işkenceler, gözaltılar, hiç vazgeçmeyen baskılar. Yoksa en üretken çağında gitme zamanı mıydı? Bunca şiiri, şiirlerini sevenleri, dostlarını, yoldaşlarını, sevgili kızını bırakma zamanı mıydı?

Bu güzel insanların, ömrünü kısaltıp çürütenler ne zaman hesap verecekler? Biz, yas tutmaktan, üzülmekten, incinmekten, yaralanmaktan, ölmekten ne zaman vazgeçeceğiz. Sevdiklerimize veda etmekten, onların arkasından özlem duymaktan, acılarıyla yaşamaktan yorulduk. Acılar da yoruldu, şiirler de, şairler de.

Ne zaman güzel bir insanı uğurlasak, Ahmet Telli şiirlerine sığınırdık, elbette yine........

© Antalya Körfez