Kırmızı ışıkta bekliyorum. Direksiyonun üzerinde hareketsiz duran ellerim, camın ardından akan hayatla arama ince bir mesafe koymuş. İçerideyim ama dışarıyı izliyorum, bu yarı hal, foto muhabirliğinin tanıdık konforu. Ne tamamen müdahil ne de bütünüyle dışarıda. Sağ tarafımda küçük bir park var, çimlerin üstü, sanki yerden fışkırmış gibi kalabalık bir kumru sürüsüyle dolu. Şehirde nadir rastlanan bir yoğunluk. Bir anlığına, kentin temposu yavaşlamış gibi.

Çocuğu o anda fark ediyorum. Elinde şeffaf bir poşet var, poşetin içinden çıkardığı buğdayı avucunda tartıyor sanki. Ne kadar atsa yeter, ne kadar atsa fazla? Sonra ani ama kararsız bir hareketle buğdayı kuşların üzerine doğru savuruyor. Taneler havada dağılıyor, çimlerin üstüne serpilirken kumruların telaşı başlıyor. Kanatlar, ayaklar, gagalar… Hepsi aynı anda, aynı yere hücum ediyor. Bir düzen yok ama kaos da değil, içgüdünün kusursuz karmaşası.

Çocuk bir an duruyor. Yüzünde, çocukluğa özgü ama nadir yakalanan bir ifade var. merakla cesaretin, oyunla avcılığın arasına sıkışmış bir bakış. O bakışta ne tam bir masumiyet var ne de........

© Anayurt