Sokağa çıktığınızda, o şaşalı kafelerde, gösteriş budalası plazaların soğuk koridorlarında ya da sosyal medyanın o filtreli lağımında insanların yüzlerine hiç alıcı gözüyle baktınız mı? O gülen yüzlerin ardındaki gerçeği görebildiniz mi? Gerçekten mutlular mı, yoksa kendilerini iyi hissetmek, daha doğrusu etrafa iyi "pazarlamak" için zavallı bir mutluluk numarası mı yapıyorlar? Bu sorunun cevabı, biraz entelektüel derinliğe sahip herkes için fazlasıyla açıktır: Kitleler, devasa bir illüzyonun içinde sürükleniyorlar.

Bu sahte mutluluk halini her gün kesintisiz sürdürebilmek, inanın hiç de kolay bir iş değildir; basit bir anatomi bilgisinden çok, sosyolojik ve psikolojik bir çürümüşlük, ağır bir deformasyon gerektirir. İçleri kan ağlarken veya en ufak bir yaşama sevinci hissetmezken dahi mutlu görünebilmek için yüz kaslarını yıllarca ağır bir antrenmana tabi tutmuş olmalılar. İşin asıl trajikomik tarafı şudur: Bu kasları daha önce hayatlarının bir döneminde en az bir kez gerçek bir tecrübeyle kullanmışlar, mekanizmayı çözmüşler ve şimdi bir sirk hayvanı gibi tamamen içgüdüsel bir refleksle bu eylemi tekrarlayıp duruyorlar. Sokaklarda yüzlerine yapıştırdıkları o plastik tebessümle,........

© Analiz