Önce fotoğrafı net koyalım. Türkiye’de yaklaşık 16 milyona yakın emekli var. Bu kitle, çalıştığı yıllar boyunca prim ödedi, vergi verdi, ülkenin üretimine katkı sundu. Ancak bugün gelinen noktada emekli aylıkları, bırakın refah payını, çoğu zaman açlık sınırının bile altında kalıyor. Ekonomi büyürken, bütçe trilyonlara ulaşırken, günlük vergi tahsilatı milyarları bulurken emeklinin cebine neden aynı oranda yansıma olmuyor?

Bunun ilk nedeni bütçe öncelikleri. Toplanan vergilerin önemli bir kısmı faiz ödemelerine, savunma harcamalarına ve büyük altyapı projelerine gidiyor. Kamu maliyesinde “zorunlu giderler” başlığı altında yer alan bu kalemler, sosyal harcamalar için ayrılabilecek alanı daraltıyor. Devlet, her ay önce borcunun faizini, sonra maaşları ve cari giderleri ödüyor; geriye kalan sınırlı kaynakla sosyal kesimleri desteklemeye çalışıyor. Bu tabloda emekli, çoğu zaman son sıraya düşüyor.

İkinci neden, sosyal güvenlik sistemindeki dengesizlik. Aktif çalışan........

© Analiz