Ama nedense konu gökyüzünden gelen o en aziz misafire, yani yağmura gelince tavrımız birden değişiyor. Sanki eve alacaklı gelmiş gibi davranıyoruz. Kapı duvar olmak ne kelime; asfalt, beton, kaldırım ne varsa döşüyor; "Sakın ha!" diyoruz o damlaya, "Sakın toprağa değme!"

Son günlerde uzmanların bas bas bağırdığı, ancak bizim kulak arkası ettiğimiz mesele tam olarak bu. Barajlar boşalınca suçluyu hemen buluyoruz: "Bu sene de yağmadı mübarek!" Gözümüz hep yukarıda. Bulut gelse de sevinsek diye bekliyoruz.

Ama işin absürt tarafı şu: O beklediğimiz yağmur yağdığında, şehirlerimiz adeta devasa bir "Kaydırmaca" pistine dönüşüyor.

Şehir planlamacılarının feryadını duymuşsunuzdur; kentleri öyle bir beton zırhla kapladık ki, toprağın "sünger" olma özelliğini unutturduk. Zavallı toprak, üzerindeki on santimlik asfaltın altından "Bir yudum su!" diye bağırıyor ama nafile. Yağan yağmur, toprağa sızıp yeraltı sularını beslemek,........

© Analiz