Daha karnenin mürekkebi kurumadan;

“Matematik kampına yazdırdık.”

 “İngilizceyi aksatmayalım.”

 “Kodlama eğitimi de olsun.”

 “Bir de yüzme, piyano, satranç…”

Sanki çocuk büyümüyor da bir proje yönetiliyor.

Sanki çocuk değil, sürekli değer kazanması gereken bir yatırım fonu.

Bugün birçok anne baba iyi niyetle hareket ediyor. Çocuğunun geri kalmasını istemiyor. Elinden geleni yapıyor. Fakat bazen iyi niyet, fark edilmeden büyük bir baskıya dönüşebiliyor.

Çocukların her dakikasını doldurmayı “iyi ebeveynlik” sanıyoruz. Oysa iyi ebeveynlik, her boşluğu etkinlikle doldurmak değil; çocuğun gelişimi için boşluk bırakabilmektir. Çünkü çocuk zihni de kaslar gibidir.

Nasıl ki kaslar antrenmandan sonra dinlenerek güçleniyorsa, çocukların zihni de öğrendiklerini dinlenirken işler.

Ünlü psikanalist ve çocuk doktoru Donald Winnicott şöyle der:

“Oyun oynayan çocuk, gerçek benliğini keşfeder.”

Çocuk için oyun sadece eğlence değil.

Oyun; problem çözmek.

Duyguları düzenlemek.

Bu yüzden oyun, çocuğun en ciddi işidir.

İki çocuk hayal edin.

Birincisi sabah İngilizce kursuna........

© Analiz