İzmir Katip Çelebi Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümü Öğretim Üyesi Doç. Dr. Tuğçe Ersoy Ceylan, İsrail’de muhalefetin birleşmesinin siyasi dengeler açısından ne ifade ettiğini AA Analiz için kaleme aldı.

İsrail siyaseti, tarihinin en türbülanslı ve varoluşsal dönemlerinden birinden geçerken Naftali Bennett ve Yair Lapid’in 26 Nisan’da ilan ettikleri yeni siyasi oluşum "Beyachad" (birlikte) şaşkınlık yaratmış gibi görünse de beklenmedik bir hamle değildi. 2021-2022 dönemindeki Değişim Hükümeti tecrübesinden süzülen bu ittifak, bu kez sadece bir liderlik değişimi değil, devletin sarsılan toplumsal sözleşmesinin yeniden inşası olarak okunuyor.

İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu ve sağ blokun bu hamleye tepkisi, beklendiği gibi sert oldu, Beyachad’ı "İran karşısında diz çökecek zayıf bir sol koalisyon" olarak yaftaladılar. Beyachad ittifakı, Netanyahu için sadece siyasi bir rakip değil, yolsuzluk davaları, yargı reformu tartışmaları ve 7 Ekim güvenlik zafiyetinin hesabının sorulacağı bir hesaplaşma masası anlamına geliyor. Hükümetin temel stratejisi Bennett’in sağcı kimliğini aşındırarak onu solun "stepnesi" olarak göstermek üzerine kurulu.

Muhalefetin birleşmesi: Pragmatizm mi, zaruret mi?

Bennett ve Lapid’in ideolojik olarak zıt kutuplarda olmalarına rağmen buluşmaları, seçmene verilen ideolojiyi değil, devleti kurtarma mesajıdır. Esasında bu birleşme, İsrail siyasetindeki geleneksel sağ-sol ayrımının yerini Netanyahu yanlıları ve kurumsal restorasyon isteyenler arasındaki keskin bir kutuplaşmaya bıraktığının tescilidir.

Ekim 2026’da yapılması beklenen seçimler için kurulan bu blok, İsrail Savaş Kabinesi üyesi ve eski Genelkurmay Başkanı Gadi Eisenkot gibi askeri figürleri de bünyesine katarak güvenlik kartını Netanyahu’nun elinden almayı hedefliyor. Öte yandan bu birleşmenin seçimlerden iktidar olarak çıkma başarısının Arap partilerle yapılacak bir ittifaktan geçtiği yorumları da hem seçmen nezdinde tartışmalı hem de Netanyahu’nun bu birleşmeyi aşındırmak adına elindeki en büyük kozlardan biri olarak görülüyor.

İsrail toplumunu radikal bir değişime ikna etmek için solun idealizmi yetmez, sağın meşruiyeti ve güvenlik sertifikası gerekir. İsrail’in Başbakanlarından Menahem Begin’in 1978’de bir revizyonist siyonist olarak........

© Anadolu Ajansı Analiz