Sevgili okuyucu, bu hafta kendisini “aydın” olarak tanıtan, topluma yön verdiğini iddia eden bazı isimlere iki çift söz söylemek istiyorum: Bir meseleyi konuşmadan önce onu anlamaya çalışmak gerekir. Bugün de adına ne denirse densin, herhangi bir isim konmadan devam eden bir süreç var. Kimisi buna barış diyor, kimisi başka bir şey söylüyor. Bazen “durdu” diyoruz, bazen “tıkanıyor” diye düşünüyoruz. Ama benim gördüğüm kadarıyla süreç bütün iniş çıkışlarına rağmen ilerlemeye devam ediyor. İşte beni asıl düşündüren de sürecin kendisi değil, bu sürece bakışımızdır. Bu hafta biraz bunu konuşacağız.

Gerçekten insan hayret ediyor. Kahvede oturan vatandaşın söylediklerini dinliyorum, sokaktaki esnafı dinliyorum, genci dinliyorum. İnsanlar artık kavga değil huzur istiyor. Çocuklarının geleceğini düşünüyor, memleketin yarınını düşünüyor. Fakat televizyon ekranlarını açıyorum, köşe yazılarını okuyorum, kendisini “aydın” diye tanıtan bazı isimleri dinliyorum. İnanın, sokaktaki insanın gösterdiği feraseti gösteremediklerini görüyorum. Süreci anlamaya çalışmıyorlar; daha en başından hüküm veriyor, umudu büyütmek yerine şüpheyi büyütüyorlar.

Tam da burada aklıma Alev Alatlı’nın çok önemli bir tespiti geliyor. Diyor ki; 16. yüzyıl........

© Amida Haber