İnsan bazen acısını unutuyor.

Belki unutmasa yaşayamazdı.

Çok beğendiğimiz ama ayağımızı hep sıkan bir ayakkabı vardır.İlk başta “belki açılır” deriz. Bir süre daha giyeriz. Sonra çıkarır, bir kenara koyarız. Aradan zaman geçince neden vazgeçtiğimizi unuturuz.

Yeniden giyeriz. Daha birkaç adım atmadan, ayağımız bize gerçeği hatırlatır.

Siyasette de bazen böyle olur.

“Artık değişti” deriz.

“Bu kez Avrupa’nın sosyal demokrat partileri gibi olacak” deriz.

Ama ilk önemli sınavda karşımıza yine aynı refleksler çıkar:

Milliyetçilik, Kemalizm eksenli dil ve semboller üzerinden siyaset…

O an anlarız ki mesele isimlerin değişmesi değildir; asıl mesele siyaset yapma biçiminin değişip değişmediğidir.

İnsan hafızası umut eder, unutabilir.

Ama toplumsal hafıza, yaşadığı tecrübeyi kolay kolay unutmaz.

Konu ayakkabı değil. Konu, değiştiğini düşündüğümüz siyasetin gerçekten değişip değişmediği.

Türkiye’nin siyaseti de biraz böyle.

Siyasette de durum pek farklı değil. "Artık değişti" deriz. "Bu kez Avrupa’nın sosyal demokrat partileri gibi olacak" diye umut ederiz. Ama ilk önemli sınavda karşımıza yine aynı klasik refleksler çıkar. O an anlarız ki mesele isimlerin ya da aktörlerin........

© Amida Haber