Türkiye, ekonomik bir krizin içinde olmasının yansıra bir varlık ve yokluk sancısı çekmektedir. Bunun ana nedeni demokratik ilke ve değerlerden uzaklaşılması ile hukukun üstünlüğü yerine kişilerin üstünlüğünün esas alınmasıdır.

Durum böyle olunca; kurumlar işlevini yitirmiş, liyakatin yerini biat sadakat almıştır. Eş, dost ve akrabaların ehil olmadığı halde devletin önemli kurumlarına atanması, işleri içinden çıkılmaz hale getirmiş, devlet mekanizması maalesef çökme noktasına gelmiştir. Örneğin MSB’de tümgeneral konumundan birinin atanması gereken bir makama CB ile akraba olduğu söylenen bir kaymakamın atanması gibi.

Devlet, bir grubun veya bir partinin aygıtı değildir. Çağdaş devletler kurum ve kuralları ile yaşarlar. “Adalet mülkün(devletin) temelidir. Adaletin olmadığı yerde devletin ana kolonları yıkılır, milletin devlete olan inancı sarsılır. Devletin kaynaklarının mutlu bir azınlık tarafından paylaşılması, geniş halk yığınlarının fakirliğe itilmesi adil paylaşım ve adalet ilkelerine terstir.

Necip Fazıl: “Allah'ın on pulunu bekleyedursun, on kul. Bir kişiye tam dokuz, dokuz kişiye bir pul. Bu taksimi kurt yapmaz, kuzulara şah olsa. Yaşasın kefenimin kefili karaborsa” der.

Adaletin olmadığı yerde mülk (devlet) durmaz. Bugün yargının siyasallaştığına, aynı konuda farklı kararların verildiğine dair bir inanç var. İktidara yakın kesimlere bir işlem yapılmazken, muhalif insanlara sanki düşman hukukunun uygulanması; yargıya olan güvenin yerle bir olması sonucunu doğurmaktadır. Kuvvetler ayrılığı, yani yasama yargı ve yürütme erkinin ayrı olması; denge ve denetleme mekanizmasının kurulması, bu ülkenin geleceği ve gelişmesi için hayati önem taşımaktadır. 

Ülkenin en önemli sorunlarından birisi de vatandaşın “biz ve onlar” ayrımına tabi tutulmasıdır. Onlar denilenler de bu ülkenin evladıdır. Ve onlar geleceğini bu ülkede aramak yerine yurtdışına kapak atmayı tercih ediyor.........

© Akdeniz Gerçek