Sabahın erken saati.Mutfakta bir bardak su içmek için kalkıyorsun.

Ev sessiz.Telefon sessiz.Ama ‘İçin’ değil.

Bir an duruyorsun.Hiçbir şey yok aslında.Kriz yok.Kavga yok.Büyük bir kayıp yok.

Ama yine de bir şey eksik.

Sanki hayat seninle aynı evde yaşıyor ama seninle konuşmuyor.

İşte tam o an, insan kendine bile itiraf edemediği bir yerden geçiyor:“Ben iyi değilim.”

Ve en kötüsü ne biliyor musun?Sebepsiz olması.

Çünkü sebebi olan acı en azından anlatılabilir.Ama adı konulamayan boşluk insanı susturur.

Tam da burada, Fyodor Dostoyevski giriyor sahneye ve o tokadı bırakıyor:

“Her mutsuzluğun........

© Akdeniz Gerçek