Geçen gün “sandviç nesil” diye bir kavram duydum.

Biz bu hayatı sandviç hafifliğinde mi yaşıyoruz gerçekten?

Bizim hikâyemiz sandviç değil.

Bizim hikâyemiz Ayvalık tostu.

Ve ortada ezilen bir “ben”.

Sandviç nesil dedikleri şu:

Hem çocuklarına bakan.

Hem yaşlanan anne-babasını sırtlayan.

Hem duygusal tampon görevi gören.

Hem de güçlü görünmek zorunda olan o kuşak.

Yani hayatın ortasında durup iki tarafa da düşmemeye çalışan cambaz.

Kimse cambazın ayaklarına bakmıyor.

Herkes alkışlıyor ama kimse ipin ne kadar ince olduğunu konuşmuyor.

Bizim tostumuz daha kalabalık.

Sucuk:........

© Akdeniz Gerçek