Geçenlerde kalabalık bir masada, şaka diye başlayıp bir insanı küçülten o tanıdık sahnelerden birine denk geldim.Birisi yanında oturan eşinin unutkanlığından, beceremediği işlerden ve insanların içinde yaptığı hatalardan söz ediyor; her cümlesinin sonuna küçük bir kahkaha ekliyordu.Masadakiler güldü.Eşi de gülümsedi.Ama bazı gülümsemeler insanın eğlendiğini değil, ortamı bozmak istemediğini gösterir.Bir süre sonra eşine dönüp:“Şaka yapıyorum, hemen alınma,” dedi.Bu cümleyi hepimiz duymuşuzdur.“Şaka yaptım.”“Ne var bunda?”“Sen de hiçbir şeyi kaldıramıyorsun.”Oysa bir sözün şaka olup olmadığına yalnızca söyleyen kişi karar veremez.Mizah, iki kişinin birlikte gülebildiği yerde yakınlık kurar. Biri gülerken diğeri kendisini saklamak zorunda kalıyorsa, orada mizahın yanında başka bir şey daha vardır.Bazen üstünlük.Bazen bastırılmış bir öfke.Bazen de şakanın içine gizlenmiş küçük bir hesaplaşma.Elbette yakın ilişkilerin içinde takılmalar olur. İnsan sevdiğinin huylarını bilir, küçük kusurlarıyla eğlenir. Bazen dışarıdan kimsenin anlamadığı şakalar, iki insan arasında özel bir dil bile oluşturur.Fakat birlikte gülmekle birini gülünecek kişiye çevirmek aynı şey değildir.Aradaki farkı şakanın konusu........

© Akdeniz Gerçek