Ama ortalık aydınlık değil.

Etrafında insanlar var.

Ama tuhaf bir şey oluyor.

Cümleler havada çarpışıyor.

Kimse kimseyi duymuyor.

Çünkü bu bir sohbet değil artık.

Kim daha yüksek sesle konuşursa,

Kim daha net görünürse,

Kim daha az duraksarsa; O “haklı” sayılıyor.

Ve sahnenin ortasında biri var.

Onu dinleyenler etkileniyor.

Çünkü insan emin konuşana inanma eğilimindedir.

Ama kimse şunu sormuyor:

“Bu insan gerçekten biliyor mu... Yoksa sadece emin mi?”

Ve işte tam burada başlıyor o meşhur durum:

Adına ister Dunning-Kruger de...

İster daha........

© Akdeniz Gerçek