Kediler, yani diyelim evimizde birlikte yaşadığımız kediler, hiç şart değil ama illa ki insan zekası ile karşılaştıracaksak 3 yaşındaki bir çocuğun zekasına sahipler. Kendi dünyalarında ise apayrı bir zeka seviyeleri var. Ve elbette duyguları. Birlikte yaşadıkları insanlarla kurdukları bağ tarif edilebilir değil. Yaşadıkları yerle kurdukları ilişki de öyle. Evlerine, sokaklarına, insanlarına bağlılar ve oradan koparıldıklarında insanlardakine benzer hatta daha büyük duygusal kırılmalar yaşıyorlar.

Birlikte yaşadığımız ya da sokağımızda mahallemizde yaşayan köpekler için de benzer şeyler söyleyebiliriz. Zaten bu toprakların güzel bir özelliği varsa o da evimizde, mahallemizde kedilerle, köpekler birlikte yaşamamız ve bu dünyayı onlarla paylaşmamız.

Bunları neden yazıyorum? Yaklaşık 30 yıldır kedilerimizle birlikteyiz. Onları “baktığımız hayvanlar” olarak görmedik, kendimizi onların annesi, babası, dostu, evin bir üyesi olarak gördük ve onlar da bizimle yaşam süreleri yetene kadar benzersiz bir bağ kurdular. Evde olmadığımızda üzüldüler, geldiğimizde sevindiler, oyun saatlerini hiç aksatmadılar, üzüntümüzü, sevinicimizi hemen anlayıp yanımıza sokuldular. Biz onlarsız, onlar bizsiz bir hayatı karşılıklı olarak hayal bile edemedik.

AKP iktidarının son yıllarında sokak köpeklerine karşı bir düşmanlık başladı. Bunun başka bir tarifi yok. Evet kırsal alanlarda bazı başıboş........

© Agos