Her ne kadar bizim kuşakla başlamamış olsa da bizim kuşağın aklının sosyal ve siyasi meselelere ermeye başladığı zamanlar -ki 1980’lerin ortalarından 90’lara uzanır- kitapların yasaklandığı; gazetelerin toplatıldığı; filmlerin yakıldığı; şiirlerin, şarkıların sansürlendiği; akademisyenlerin, yazarların yazdıklarından dolayı hapse atıldığı, hatta şarkıcıların, sahne kıyafetleri “müstehcen” diye kovuşturmaya uğradıkları ağır bir yasaklar dönemiydi. Bugün hükümet, Mabel Matiz, Manifest grubu örneklerinde olduğu gibi tekrar şarkıların, sahne kıyafetlerinin peşine düştü, “müstehcenlik” arıyor. Yakın geçmişten başka örnekler de verilebilir ama güncel örnek olarak Güllistan Yarkın örneğinde olduğu gibi akademik tezlerden suç yaratmaya kalkıyor. Bunlar bizim 1980’lerden, 1990’lardan çok iyi bildiğimiz işler! Kimse bana “bunlar yargı kararları” demesin. Yargının bugün Türkiye’de geldiği hali biliyoruz.

Tabii son bir aydır sosyal medyada estirilen sansür ve hesap engelleme furyası gibi zamanın getirdiği yeni baskı biçimleri de eksik değil. LGBTİ organizasyonları ve kişilerine karşı başlatılan, fon skandalının patlamasıyla ikinci aşamaya geçen sansür ve kısıtlama fırtınası sonucunda engellenen sosyal medya hesaplarının ve internet sitelerinin sayısı bugün itibariyle 1500’e dayanmış durumda!

Engellenen hesaplar oldukça geniş bir yelpazeyi içeriyor. Çok sayıda gazetecinin yanı sıra, bu hesaplar arasında akademisyenlerin, yorumcuların, aktivistlerin, ekonomistlerin, finansçıların, avukatların, yatırımcıların, köşe yazarlarının, öğrenci inisiyatiflerinin de hesapları var. Yani, çok farklı konularda hükümetin hoşuna gitmeyen sözler söyleyen, yorumlar yapan herkes susturulmaya çalışılıyor.

Bu engelleme kararları adı “hakimlik” olan Sulh Ceza Hakimlikleri tarafından alınsa da hukukilikleri hayli tartışmalıdır çünkü buralarda tek bir hakim bu kapatma kararlarını dosya üzerinden muhatapların savunmalarını almadan veriyor. Sonuç olarak suçlanan kişi ve kurumların savunma yapmasına imkan vermeden ceza........

© Agos