Oppskrytt ungdomsidrett?

GJESTEKOMMENTAR: Forskarar meiner den sosiale eigenverdien av at unge er med på sport, vert overdriven. Bør vi fotballfolk, til dømes, jekke oss ned litt?

Svein Erik TuastadStatsvitar og dr. polit., UiS

Aftenbladet omtalte nyleg ein ny forskingsartikkel som er sjeldsynt både ved at han er svært relevant, og dessutan ved at han kan rokke ved etablerte oppfatningar. 12 forskarar, leia av Marlene Folkestad Persson og Ingunn Marie Eriksen ved NOVA, intervjua 70 unge tre gonger i perioden frå dei var 13 til dei var 19 år.

Kva betydde det for dei unge å delta i sport? Kvifor slutta nokon medan andre heldt fram?

Den store sportsmyten

Det sentrale funnet til forskarane er at når barn og unge går på handball, fotball, symjing og så vidare, skaper det i regelen ikkje nye, sterke sosiale band. Idretten speglar oftast det som alt er der. Annan forsking har peika i den same retninga. Somme forskarar snakkar jamvel om påstandane om samfunnsvinsten og det sosiale i idretten som den store sportsmyten.

Først las eg studien med ein viss skepsis, men etter grundig lesing vart mange av funna godt attkjennelege. Ein eg testa artikkelfunna på, sa det treffande: «Altså, på treninga går du jo bort til dei du klikkar med elles».

Idretten er tap og vinn, men også minne om rørande........

© Aftenbladet