GJESTEKOMMENTAR: Nokon spør meg kva eg fyller dagane mine med som gründer. Her er innblikk i ein vanleg formiddag.

Dorrit VignesOrganisasjonspedagog, leiingsgründer og føredragshaldar

Eg vaknar med hovudverk. Hiv innpå to paracet og tek på kloggene eg stal frå slakteriet eg ikkje lengre jobbar på. Det blei nokre intense år der i oppdrettsnæringa. Treskoa minner meg på delen av jobben som var spanande samtalar og kjensle av å bidra til noko nyttig. Eg går til postkassen. Hentar Klassekampen. Nyt lyden av fuglesong og lam som brekar. Så går eg heim igjen.

Eg opnar avisa. Gløymer å ta på det mentale filteret eg treng for å lese nyheiter utan å bli kjenslemessig fanga i dei resten av dagen. Blir trigga av ein tekst som rettar sinnet mot dei som syndar mot naturen – det verkar som skribenten er lei av å grille erterburgar når Ole Robert Reitan drar på helgetur til London i privatfly. Forstår ikkje kor ho vil med teksten og blir sur av å lese at «ingen hugsar klimaaksjonen på Mongstad». Eg hugsar han godt og tenker framleis på geologen som var med. Han testa ytringsfridomen på jobb i oljå og saka er teiknande for kvifor jordkloden vår er i ferd med å bli øydelagt; me har elendig ytringsklima kring miljøkrisene våre og det driv oss til ytterkantane.

Eg sel noko dei med pengane i arbeidslivet ofte er redde for; godt ytringsklima. Ein gong eg klaga til ei venninne........

© Aftenbladet