Onkolojik cerrahinin en zor dönemlerinden biri. Pankreas ve karaciğer kanserlerinde etkili kemoterapiler henüz yok. Cerrahi teknik bugünkü düzeyine ulaşmamış. Yoğun bakım olanakları sınırlı. Ölüm oranları yüksek. Hastalar yorgun, bitkin ve çoğu zaman kaybedilmeye mahkûm görünüyor. Hekimlerin elindeki bilimsel araçlar ise bugüne göre oldukça yetersiz.

Bir üniversite hastanesinin(Dokuz Eylül değil!) cerrahi kliniğinde her sabah aynı sahne yaşanıyor. Asistanlar vizit saatinin yaklaşmasını korkuyla bekliyor. Çünkü hoca servise girdiğinde ilk cümlesi çoğu zaman şu oluyor: “Bu hastalar niye bu kadar kötü?”

Soru, gerçekte bir soru değil. Cevabı olmayan bir suçlama. Oysa hastaların kötü olmasının nedeni asistanlar değil. Hastalığın biyolojisi. Tümörün saldırganlığı. Dönemin tıbbının sınırları. Ama bunların hiçbiri görünmez. Görünen tek şey, öfkesini aşağıya doğru yönelten bir otoritedir. Bir süre sonra asistanlar ilginç bir çözüm geliştirir. Vizitten önce hastaları “hazırlamaya”........

© 9 Eylül Gazetesi