30 Temmuz 2026'da Avrupa, uzun zamandır kaçındığı gerçekle yüzleşti. Ceuta'da yalnızca bir sınır ihlal edilmedi; Avrupa sınır politikası çöktü. On binlerce insan birkaç saat içinde Fas'tan İspanya'nın Afrika'daki “toprağına” geçti. Kimi yüzerek, kimi kayalıkları aşarak, kimi sınır kapılarını zorlayarak Avrupa Birliği topraklarına ulaştı. Güvenlik güçleri müdahale etti. Asker sevk edildi. Polis takviyesi yapıldı. Helikopterler havalandı. İnsanlar öldü. Ama göç durmadı. Bir eşiğin üzerindeki kitlesel insan hareketi karşısında hiçbir sınır mutlak değildir. Bu yalnızca İspanya'nın değil, Avrupa'nın krizidir. Dünya’nın krizidir.

Sınır, haritada çizilmiş bir çizgiden ibaret değil devletlerin “buraya kadar benim egemenliğim geçerlidir” deme biçimidir. Pasaport, vize, gümrük, tel örgü, duvar, elektronik gözetim sistemleri, polis ve askerler bu egemenliğin araçlarıdır. Ceuta'da bu mekanizma birkaç saat içinde işlemez hale geldi. Sınır yerinde duruyordu. Tel örgüler de. Askerler de. Ama sınırın siyasal anlamı çöktü. Devletin iradesi ile kitlesel insan hareketinin gücü arasındaki denge bozuluverdi.

Avrupa uzun yıllardır göçü güvenlik teknolojileriyle yönetebileceğine inandı. Duvarları yükseltti. Sınırları dijitalleştirdi. FRONTEX büyüdü… Ceuta’da on binlerce insan aynı anda yürümeye başladığında bunların hiçbiri işe yaramadı!

Schengen'in temel varsayımı dış........

© 9 Eylül Gazetesi