Bugünün Formula 1’ine bakınca insanın aklına şu soru geliyor: Bu çağda Ayrton Senna gibi bir pilot aynı etkiyi yaratabilir miydi? Yoksa sistem, onun o ham, filtresiz yeteneğini törpüler miydi?

Senna’yı efsane yapan şey sadece hız değildi. Limit kavramını yeniden tanımlamasıydı. Monaco 1988 sıralama turu hâlâ anlatılır; çünkü orada sadece bir araç değil, bir insan sınırlarını zorluyordu. Bugünün enerji yönetimi odaklı F1’inde ise böyle bir tur atmak çoğu zaman “stratejik hata” sayılırdı. Çünkü mesele artık en hızlı turu atmak değil, tüm yarış boyunca optimumu korumak.

Bir de işin saf sürüş tarafı var. Eskinin pilotları, aracı gerçekten “sürmek” zorundaydı. Mekanik grip, vites geçişleri, motor devri… Hepsi pilotun ayağına ve ellerine bağlıydı. İşte burada unutulan bir sanat devreye giriyor: heelandtoe.

Heelandtoe, yani frenaj sırasında aynı anda gaz vererek vites küçültme tekniği… Bu sadece bir teknik değil, bir ritimdi. Ayağınızın topuğuyla gaz verirken, burnunuzla frene basar ve motor devrini vitesle eşleştirirdiniz. Hata yaparsanız arka........

© 12punto