Hürmüz'deki mayınlar, Druzhba'daki yangın ve her ihtimale karşı olmanın kaçınılmazlığı üzerine dikkatlerinizi çekmeye çalıştım. Riskler gerçek, endişeler yerinde. Şimdi farklı bir soru sormak istiyorum: Tüm bu haklı endişeler, farkında olmadan başarısızlığa hazırlıyor olabilir mi? Felaket senaryolarına odaklanmak bir süre sonra felç edip, tedbir yerini beklemeye bırakıp, her ihtimale karşı hazırlık yapmak, her ihtimali beklemeye dönüştüğünde, sessizce başarısızlığa itiyor olabilir mi?

RİSKLERİ GÖRMEK YETMEZ

Hürmüz'ün kapalı olduğu bir gerçek. Petrol fiyatları yüksek. Enerji krizi yaşanıyor. Ama konuşulan hep bu gerçeklerin daha da kötüleşmesi oldu. Petrolün 120 doları aşması, Hürmüz'ün aylarca kapalı kalması, ticaretin tamamen durması...

Oysa hiç konuşulmayan şey, bu felaketlerin sona erme ihtimali. İnsan doğası kötü habere iyi habere göre çok daha fazla odaklanır. Paradoks şurada: Zaten yaşanan bir krizin daha da derinleşmesine hazırlanırken, krizin bitme ihtimaline karşı körleşirsek, tüm enerji ve sermaye "daha da kötüsü" senaryolarına göre şekillendiğinde, normalleşmeye ayak uydurmak zorlaşmaz mı?

YA HÜRMÜZ YARIN AÇILIRSA?

Bu soruyu soran var mı? Yok. Çünkü kimse buna hazırlıklı değil. Şu anda tüm tedarik zincirleri, tüm finansal planlar, tüm stok stratejileri "Hürmüz kapalı........

© 12punto