Bütün dünya Amerika-İsrail-İran hattındaki krize odaklanmış durumda.

Hürmüz’deki belirsizlik, İsrail’in savaşı sürdürme ısrarı, ABD’nin bölgeye yaptığı deniz-hava yığınağı ve İran’ın vekil unsurları üzerinden verdiği mesajlar küresel gündemin tam ortasında.

Ayrıca, Trump'ın ipe sapa gelmez açıklamaları filan...

Ancak burada jeopolitiğin en önemli kurallarından birini hatırlatmak lazım.

Büyük güçler sıcak krizlerle meşgulken, bölgesel aktörler kendi hedef sahalarında sessiz oldu bittilerle kalıcı mevziler elde ederler.

Yunanistan’ın şimdilerde Türkiye’ye karşı yürüttüğü strateji tam olarak budur.

Yani ortada sadece Ege’de birkaç ada, birkaç NAVTEX ya da birkaç millik deniz yetki alanı meselesi yok. 

Türkiye'nin karşısında Ege’den Kıbrıs’a, Doğu Akdeniz enerji hatlarından İstanbul’daki patrikhanenin “ekümeniklik” iddiasınakadar uzanan çok katmanlı bir siyasi-stratejik baskı mimarisi var.

Ege, bunun askeri cephesi.

Dedeağaç’taki Amerikan üssü, Türkiye’nin Trakya ve kuzey Ege hattına dönük baskı kapasitesini arttıran lojistik bir omurga!

Güneyde, Girit’teki Suda Körfezi'nin ise ABD’nin Doğu Akdeniz’deki ileri harekât merkezi olarak yalnızca Orta Doğu krizleri için değil, Türkiye’nin güneybatı deniz erişimi açısından da kritik bir gözetleme ve sevkiyat üssü olduğunu söyleyelim.

Kuzeyde Dedeağaç, güneyde Suda, arada silahlandırılmış Doğu Ege adaları…

Tablo elbette tesadüfi değil.

Bu, Türkiye’nin Ege çıkışını kuzey-güney ekseninde baskı altına alabilecek katmanlı bir çevreleme hattı. 

Meseleyi anlayıp anlamlandırmak için ahım şahım diplomasi okur yazarı olmak gerekmiyor; güncel haberleri takip eden, gelişmeleri yan yana koyan herkes bunu görebilir.

Ancak meselenin asıl kritik boyutu Kıbrıs çevresindeki enerji savaşı.

Yunanistan, Güney Kıbrıs Rum Kesimi ve İsrail arasında kurulan EastMed ekseni, ilk aşamada enerji projesi gibi sunuldu. 

Oysa daha 2020’de imzalanan EastMed anlaşmasının jeopolitik özü,........

© 12punto