Boğaziçi’nde okuduğum yıllarda Emre diye bir arkadaşım vardı. Elektrik elektronik okuyordu. O dönemlerin yazılım dünyası bugüne göre daha naifti. “Shareware” diye bir kavram vardı. Programı kurarsınız, açılır, bir pencere çıkar. Sizden bir lisans kodu ister. Doğru kodu girerseniz program açılır, tüm özellikleriyle çalışır. Çoğu zaman buna gerek bile kalmazdı. Emre assembler açardı, kodun içine girerdi, birkaç satırı incelerdi, bir iki jump değiştirirdi. O popup bir daha hiç çıkmazdı. Program sonsuza kadar “lisanslı” olurdu.

O zaman bunu izlemek etkileyiciydi. Bugün bakınca neredeyse nostaljik bir beceri gibi duruyor. Çünkü Emre’nin yaptığı şey artık bir kişinin sabırla yapacağı bir iş değil. Anthropic’in MYTHOS modeliyle birlikte ortaya çıkan tablo çok daha net: O gün tekil bir yazılım üzerinde yapılan müdahale, bugün tüm yazılım dünyasına ölçeklenmiş durumda. Bu yüzden yapay zekâyı hâlâ “verimlilik aracı” olarak görmek ciddi bir hata. Bu, doğrudan bir güç unsuru.

Makine dili dediğimiz şey yıllardır bir tür güvenlik katmanı gibi görülüyordu. Kod yazılır, derlenir, makine diline çevrilir ve artık “okunamaz” hale geldiği varsayılırdı. Bu varsayım sessizce ortadan kalktı. Yapay zekâ artık makine dilini okuyabiliyor, yeniden anlamlandırabiliyor, açıkları tespit edebiliyor ve gerektiğinde müdahale edebiliyor. Eskiden compile etmek bir son adımdı. Şimdi sadece format değişimi. Bu küçük gibi görünen değişiklik aslında yazılımın doğasını dönüştürüyor.

Bir şey yazıyorsunuz, derliyorsunuz, çalışıyor. Ama bu artık onun korunduğu anlamına gelmiyor. Sadece henüz incelenmediği anlamına geliyor. Emre assembler’a bakarken anlamaya çalışıyordu. Yapay zekâ ise anlamayı otomatikleştiriyor. Yorulmuyor, tekrar........

© 12punto