Bazen yazı ve konu sizi seçer, siz onu seçmeden önce. 

Kafamdaki tilki şunu yaz artık diyordu da, ben de tamam bakarız diyordum ona. Oysa yakın zamanda tilkiyi kullanan da çok az kalacak.

Yapay zeka ajanınız size konuyu önerecek ya da yazıp verecek, şunu bir elden geçir artık bir zahmet diyerek.

Zihin için bir bisiklettir yapay zeka diyen Steve Jobs’a mı inanırsınız yoksa dahi yönetmen Steven Spielberg’in “Yapay zekâyı bir araç olarak kullanın ama yaratıcı bir şeyde son söz olarak yapay zekâyı kullanmayın. İşte burada sınırı çiziyorum. Bence sanatta otantik olarak düşünülecek her şeyin insandan gelmesi gerekiyor” demesine mi?

Bu konuda ben Nasreddin Hoca gibi düşünüyorum. O da haklı, öbürü de. 

Karşı çıkarsanız her gün biraz daha doğallaşan yapay zekanın gelişim selinin altında kalırsınız, onu sevmeseniz de doğasını kabullenirseniz üstünde bir gün sörf bile yapabilirsiniz. Bu da yaşınıza, işinize, beklentilerinize göre belirlenir.

Henüz kariyerinizin başındaysanız, kabullenmeniz daha doğru. 

Unumu eledim, eleği de duvara astım diyorsanız, artık doktor sizin için ne yerse yesin demiştir, belli ki. 

The New Yorker’da, Joshua Rothman, haftalık köşe yazısında insan olmanın ne anlama geldiğine dair bir yazı yazmış. Tabii konu, bu alana sığmayacak kadar derin.

Ben Robot Değilim adlı kitabında hayatının her anını yapay zekaya teslim........

© 10 Haber