Sevgili ben,

Bugün doğum günüm. Kutlu olsun.

İnsan doğum günlerinde ister istemez duruyor; geriye bakıyor, hesap yapmaktan çok hatırlamaya çalışıyor, bazen hüzünleniyor, bazen de yaş aldığı için daha hassas oluyor. Aldığım yaşları, yaşadıklarımı ve yaşattıklarımı düşündüğümde hafızamda silinmeyen, izler bırakan anılar kadar, zamanın sessizce alıp götürdükleri de var. Unutmak için özel bir çaba göstermedim ama bazı acılar kendi kendine soldu, bazı güzellikler ise hâlâ ilk günkü sıcaklığını koruyor. Bir de ne kadar istesem de geri çağıramadığım anlar var. Demek ki hafızanın da kendine göre bir adaleti var.

Bugün dönüp geriye baktığımda, yaşadığım her şey için şükretmem gerektiğini görüyorum.

Sağlığım yerinde. Hâlâ çalışabiliyorum. Üretebiliyorum. Aklım bana yeni yollar açıyor. Sevdiklerim yanımda. Yıllar bana bir şey öğrettiyse, o da insanın zenginliğinin sahip olduklarının çokluğuyla değil, kaybetmedikleriyle ölçüldüğü…

Hayatıma giren her insan bugünkü benliğime bir iz bıraktı. Kimisi dostluğu öğretti, kimisi mesafeyi. Kimisi güvenmeyi, kimisi hayal kırıklığını. Sonra fark ettim ki hayatın en sert öğretmenlerinin adı çoğu zaman başarısızlık, kayıp ve kırgınlıkmış. Annem ve Babamın ise ben olmamdaki rolü azımsanamaz.

Demek ki insan büyüyor ama çocukluğu tamamen terk edemiyor

Affedemediğim insanlar oldu mu? Oldu.

Hazmedemediğim yaşanmışlıklar var mı? Var.

Vedalaşamadığım........

© 10 Haber