Uzun zamandır Tunus’a gitmek istiyordum. Aslında hayalim, Tunus ile birlikte Fas’ı da kapsayan daha geniş bir Kuzey Afrika rotasıydı; fakat bu kısa Tunus seyahati bile kıtanın en kuzey ucuna dokunmak, Akdeniz’in öte yakasını hissetmek için fazlasıyla yeterli oldu.

Tunus, Akdeniz kıyısında konumlanmış; tarih boyunca sayısız medeniyete ev sahipliği yapmış, coğrafi konumu sayesinde Kuzey Afrika ile Avrupa arasında bir köprü olmuş önemli bir ülke. Ancak bu zengin tarihsel arka planın yanında, ülkenin genelinde hissedilen belirgin bir ekonomik zorluk ve yoksulluk da ilk anda dikkat çekiyor.”Bu topraklarda yürürken sadece bir şehirde değil, adeta katman katman bir tarihin içinde dolaşıyormuş hissine kapılıyorsunuz.

Antik çağlarda “Kartaca” adıyla bilinen bu coğrafya, bir dönem Roma İmparatorluğu’nun en güçlü rakiplerinden biriydi. Kartaca’nın yıkılışının ardından Roma ve Bizans dönemlerini yaşayan Tunus, daha sonra üç yüzyılı aşkın süre Osmanlı egemenliğinde kaldı. 1881 yılında Fransa’nın işgaliyle başlayan sömürge dönemi ise 1956 yılında Tunus’un bağımsızlığını kazanmasıyla sona erdi. Yani bu topraklar, sadece medeniyetlerin değil, aynı zamanda güç mücadelelerinin de sessiz tanığı.

Tunus’ta beni en çok şaşırtan şeyleri ise şöyle sıralayabilirim — ve bunları sıradan bir liste gibi değil, bende bıraktıkları etki sırasına göre anlatmak isterim:

İlk olarak, bir Akdeniz ülkesi olmasına rağmen terk edilmişlik hissi…

Masalsı bir tatil destinasyonu olabilecek sahil şeridinde, bugün bomboş oteller, yarım kalmış evler ve sessiz köyler görmek insana tuhaf bir hüzün veriyor. Sanki bir zamanlar başlamış ama tamamlanamamış bir hikâyenin ortasında kalmış gibisiniz.

İkinci olarak, ülkenin kuzeyi ile güneyi arasındaki keskin fark…

Kuzeyde daha yeşil, daha hareketli ve nispeten gelişmiş bir yapı varken; güneye doğru indikçe coğrafya sertleşiyor, hayat yavaşlıyor ve ekonomik farklar daha görünür hale geliyor. Bu........

© 10 Haber