Rumeli kökenli ninemden öğrendiğim, çocukken beni çok eğlendiren bir söz vardı: “Ko sevinsin!”

“Bırak sevinsin… Bırak öyle sansın...” demekti.

Çocukluğumda sevimli bir deyim gibi gelirdi bana.

Bugün ise onu, sırt okşamanın kelime hâli gibi görüyorum.

İlk bakışta masum bir nezaket cümlesi gibi geliyor insana. 

Ama galiba çağımızın ruhunu da anlatıyor.

Çevreme bakıyorum: İnsanlar birbirinin yüzüne gerçeği söylemiyor. 

Daha ilginci, gerçeği bilmedikleri için değil; bildikleri hâlde söylemiyorlar.

“Falanca bana aslan dedi...” diye keyiflenenler tanıyorum, aslan olmadığını en çok kendi biliyor. 

Ama öyle söylenmesinden bile bile hoşlanmış görünüyor.

Birine “şahane bir şey yaptın” diyorlar. Kapı kapanınca bambaşka cümleler kuruyorlar. 

Toplantıda alkışlıyorlar. Koridorda eleştiriyorlar. 

Sosyal medyada destekliyorlar. Akşam yemeğinde alay ediyorlar. 

Sanki herkes aynı oyunun içinde rol alıyor.

Bu hoşnutluk sadece gerçeğinin başkasınca da bilinmesinden duyulan gizli kaygıyla açıklanmıyor. 

Çıkarla da açıklanmıyor. Galiba daha derinde duran başka bir ihtiyaç var.

Çünkü oyunun öbür tarafında da ilginç bir insan hâli bulunuyor. 

Kişi bazen gerçeği hissediyor. Hatta biliyor. Ama yine de kendisi hakkında kurduğu hikâyeyi koruyor. 

Çünkü o hikâye, eksik bıraktığını bildiğin bir yeri tamamlıyor.

İnsanın kendisiyle yüzleşmesi........

© 10 Haber