Yaş ilerledikçe belleğin bazı odaları yavaş yavaş sessizleşiyor.

Bu, beklenir bir durum oluşuyla, bize o güne kadar öğrendiklerimizden birini usulca hatırlatmış oluyor.

Bir kitabın adını hatırlamak zorlaşıyor mesela…Ya da kitaplıktaki yerini bulmak.

Bir filmin sahneleri hâlâ gözünüzün önündedir; ama yapanın adını bir süre çıkaramazsınız.

Yıllar önce altını çizdiğiniz bir cümleyi hatırlarsınız; onu kimin, hangi kitabında yazdığı bir türlü aklınıza gelmez.

İlk bakışta bunlar durumunuzda normal  bir eksilme gibi görünür.

Ama öyle değildir.

Unuttuklarımız, kitapların ve filmlerin adları olabilir.

Ama size katılan ise, onlardan içselleştirdiğiniz ve zamanla kendiniz olmuş edinimlerdir.

Çünkü bazı kitaplarla diyaloğumuz onların okunup rafa kaldırılmasıyla sona ermez.

Okumak içimizde sürmektedir.

Bazı filmler de izlemeniz sona erdiği anda bitmez.

Seyrederken, bizi daha önce fark etmediğimiz bir hakikatle buluşturmuştur, o artık bizimledir.

Sonra yavaş yavaş........

© 10 Haber